Araştırmalara göre, düz bir zeminde ve ortalama bir insan boyunda, göz hizasından bakıldığında görülebilen en uzak nokta Dünya’nın eğriliği nedeniyle yaklaşık 4,5–5 kilometreyle (yaklaşık 3 mil) sınırlı. Bu mesafe, gezegenin yüzeyinin eğimli yapısı nedeniyle görüş hattının kesilmesiyle belirleniyor.
Ancak bu sınır, yalnızca "yatay görüş" için geçerli. Bilim adamları, gözlem yüksekliği arttıkça bu mesafenin dramatik biçimde uzadığını vurguluyor. Örneğin yüksek bir binadan ya da dağdan bakıldığında onlarca kilometre uzaklıktaki nesneleri görmek mümkün hale geliyor.
Görme kapasitesini belirleyen bir diğer kritik unsur ise ışık. İnsan gözü, yeterince parlak bir ışık kaynağını çok daha uzak mesafelerden algılayabiliyor. Yapılan bilimsel çalışmalara göre, uygun koşullarda bir mum alevi yaklaşık 2,5 kilometre mesafeden fark edilebilirken, gece gökyüzünde yıldızlar ve hatta milyonlarca ışık yılı uzaklıktaki galaksiler çıplak gözle görülebiliyor.
Uzmanlar, bu durumun temel nedeninin gözün "detay çözme" (görsel keskinlik) ve "ışık algılama" olmak üzere iki farklı sınırla çalışması olduğunu belirtiyor. Bir nesnenin şeklinin seçilebilmesi için belirli bir büyüklükte ve yakınlıkta olması gerekirken, ışık yayan büyük cisimler çok daha uzaklardan tespit edilebiliyor.
Sonuç olarak bilim dünyası, insan gözünün görebileceği maksimum mesafenin tek bir sayı ile ifade edilemeyeceği konusunda hemfikir. (İLKHA)