Sefera Pêxemberê me Hz. Muhemmed (silavên Xwedê lê bin) ji Mescîda Heramê ber bi Mescîda Eqsayê şevekê jê re Îsra tê gotin, û hilkişîna wî ji wir ber bi ezmanan ve jî Mîrac tê gotin.
Gelek vegotinên derbarê Îsra û Mîracê de di çavkaniyên hedîsan, berhemên biyografîk û pirtûkên delîlan de hene. Li gorî xalên hevpar ên vegotinên ku di Buxarî û Muslim de têne dîtin, bûyer wiha qewimî:
Rêwîtiya ber bi Sidretul-Muntehayê
Şevekê, dema ku Pêxemberê Xwedê li herêma bi navê Hicr an Xatim a Kebeyê bû - li gorî hin vegotinan, dema ku ew di xew de bû an jî di rewşek di navbera xew û şiyariyê de bû - Cebraîl hat; singa wî vekir, bi ava Zemzemê şuşt, bi bawerî û aqil tijî kir, û dû re girt. Wî ew li ser heywanekî siwar ê bi navê Bûrak siwar kir û ew bir Beytul-Meqdisê. Dema ku Pêxemberê Xwedê du rek’et li Mescîda Eqsayê nimêj kir û derket, Cebraîl du firax anî, yek bi şîr û ya din jî bi şerab tijî bû. Dema ku Pêxemberê Xwedê firaxa tijî şîr hilbijart, Cebraîl jê re got, "Te fitret hilbijartiye," û dû re ew bir û ber bi ezmanên erdî ve hilkişiya. Li her yek ji ezmanan, ew bi dorê bi pêxemberên Adem, Îsa, Yûsif, Îdrîs, Harûn û Mûsa re civiya; di dawiyê de, li ezmana heftemîn, ku Beytul-Me'mûr lê ye, ew bi Pêxember Îbrahîm re civiya.
Dema ku gihîşt cihekî bi navê Sidret el-Muntaha, dengê xişandina qelemên milyaketên nivîsandinê bihîst û ber bi Xwedê ve hilkişiya. Li wir, Xwedayê Teala pêncî nimêjên rojane ferz kir. Dema ku ew vegeriya, Pêxember Mûsa şîret lê kir ku ji Xwedê bixwaze ku barê wî sivik bike, û got ku pêncî nimêj ji bo civaka wî pir giran in. Duayên Pêxember ji Xwedê re û diyaloga wî bi Mûsa re berdewam kir heta ku hejmara nimêjan daket pêncan. Li gorî vegotinekê, ayetên dawîn ên Sûreya Beqere di dema Mîracê (Hilkişînê) de ji Pêxember re hatine şandin, û mizgîniya ku ew kesên ku ji Xwedê re şirîkan çênekin dê werin bexşandin, jê re hatiye dayîn.