Ocak 1994’te tanımıştım ilk onu. 39. Koğuşa girince, hemen ana giriş kapısının karşısındaydı ranzası. Yusufiye Medresesinin bir türbedarı ya da güler yüzlü kitabesi gibi karşılardı her geleni. Hikâyesini duymuş çok etkilenmiştik dışarıda iken. Koğuşa gece yarısından sonra girmiştik. Gece uyanmıştı ve sadece selamlaşabilmiştik. Sabah dizinin dibine oturup ondan ve o halinden feyz almaya, sabır duygularını depolamaya başlamıştık.
Batman şivesiyle konuştuğu ve arada Kürtçe kelimelerle süslediği güzel Türkçesiyle hikâyesini anlatıp zindanın Yusufi Mekân olduğunu vurgulamıştı. Onun ranzasının çevresi koğuşun hep en güzel yeri ve en ilgi çeken köşesiydi. O vakitler yaklaşık olarak iki yıldan beri zindandaydı ve zindanın Ashab-ı Bedri sayılacak ilk öncülerindendi.
Her zaman oturduğu, yemeğini orda yediği, namazını orda kıldığı ranzasıyla bütünleşmişti adeta. Vücudunun büyük bölümünü kullanamadığı için hizmetini diğer Yusufiler yapardı. O zamanlar Diyarbakırlı bir genç vardı hizmetini yapan. Daha gencecik bir delikanlı olan bu kardeş, kendini Fikretine adamıştı adeta. Önce onun yemeğini götürür, sonra kendisi yerdi. Önce ona abdest aldırır sonra kendisi abdestini alırdı. Allah sizi inandırsın birçoğumuz o genç kardeşimizi kıskanırdık. Çünkü herkes Fikret’e yardımcı olmak için can atardı.
Normal sağlıklı bir insan için bile zindanda olmanın insani ve ruhi olarak binlerce zorluğu ve handikabı vardı. Bu durumu bir de vücudunun ancak yüzde onunu kullanabilen bir insan için uygulayalım. Hani hep derler ya, anlatılmaz yaşanır, diye. Fikret, her şeye, her engele, idarenin onun sağlık sorunlarıyla ilgilenmemesine rağmen hep dimdikti. Bacakları tutmamasına rağmen o hep dimdikti. Eğer, Zindan ve Sabır toplanacak olursa çıkan sonuç elbette ki Fikret olacaktır.
Oturduğu yerden fevç fevç sabır dağıtan Fikret’in, ne zindanda oluşundan ne de felçli oluşundan bir an bile şikâyetçi olduğuna kimse şahitlik etmemiştir. Hepimiz için sabır ve moral kaynağıydı Fikret Abimiz.
En son mahkemesinden ise ağır hapis cezası çıkmıştı. Yaklaşık olarak daha 4-5 yıl yatması gerekmekteydi. O yine “Sabrun Cemil” libasına bürünmeyi tercih etmiş, Hasbunallah, zikrini vird edinmişti…
Gelelim bu güne. Fikret Bayram, yıllardan beri zindanda. Felçli, vücudunun sadece yüzde onunu kullanabiliyor. Adli tıp, mahkemeler ve Çankaya… Fikretten daha sağlıklı, nice insan Cumhurbaşkanlarının özel aflarıyla tahliye edildikleri halde bu hak Fikret için uygulanmıyor.
Bu da yetmezmiş gibi, bir de Sürgünle cezalandırmak istiyorlar. Malumunuz Batman’dan Bayburt’a sürgün edilmesine karar verildi. Gelen tepkiler ve yapılan girişimler dolayısıyla bu sürgün şimdilik geçici olarak durdurulmuş durumda.
Mahkemesi kesinleştiği için, Fikret’in cezaevinden çıkabilmesi için tek yol Cumhurbaşkanı affı. Ama nedense Sayın Cumhurbaşkanı, bu yetkisini Fikret için kullanma konusunda hiçbir adım atmıyor.
Neden acaba? Fikret, Hizbullah hükümlüsü olduğu için mi?
Sayın Cumhurbaşkanı, Fikret için salıverilme kararı verirse, Hizbullah damgası, yerim diye mi korkuyor.
Ya da, birilerinden mi çekiniyor.
Yoksa vicdanı mı sızlamıyor hiç.
Engel olan mı var Sayın Cumhurbaşkanı?
Şimdi malumunuz, internet üzerinden Fikret BAYRAM’a özgürlük için bir imza kampanyası başlatılmış durumda…
İnşaallah bu kampanya faydalı olur da Fikret özgürlüğüne kavuşur.
Mübarek Ramazan Ayı’ndayız. Kadir Gecesi geldi gelecek. Fikret ve diğer Yusufi kardeşlerimizi de dualarımıza ortak etmek hayırlı kapıların açılmasına vesile olur inşallah..
Selam ve Dua ile.
Zülküf ER / Hür Seda Haber