"Dema ku we nimêja xwe qedand; li ser piyan, rûniştî û li ser kêleka xwe re dirêjboyî, her Xwedê bibîr bînin (zikir bikin). Dema ku hûn ewle bûn (ji tirsa xeterê xelas bûn), nimêjê bi temamî bikin. Çimkî nimêj, di demên diyarkirî de ji bo bawermendan bûye ferz." Ayeta 103'an a Sûreyê Nîsayê

Li gorî dînê Îslamê, ji bo ku nimêj ji kesekî re bibe ferz, divê ew kes hinek mercan di xwe de bihewîne. Ji van mercan re "merca ferzbûna nimêjê" tê gotin.

Nimêj ji bo her misilmanê ku van 3 mercên bingehîn di xwe de dicivîne ferz e:

1. Misilmanbûn

Nimêj yek ji pênc peywirên bingehîn ên Îslamê ye. Ji ber wê yekê, ji bo ku mirov ji kirina nimêjê berpirsiyar (mukellef) bibe, di destpêkê de divê bibe misilman.

2. Xwedî Aqilbûn (Xwedîhişbûn)

Merca pêşîn a berpirsiyariya olî aqil e. Ji bo kesên ku aqilê wan ne di cih de ye an jî aqilê xwe winda kirine nimêj ne ferz e.

3. Gihîştina Temenê Balixbûnê (Bûyîna Bâliğ)

Divê mirov ji heyama zaroktiyê derkeve û bibe balix (bigehîje temenê xortaniyê/ciwaniyê). Ji bo zarokên ku nebalix in nimêj ne ferz e. Lê belê Pêxamberê me (saw) şîret kiriye ku ji bo zarok hînî nimêjê bibin, ji temenê 7 saliyê pê ve bêne amadekirin.

Rewşên Taybet û Muaf Bûn

Ev 3 merc di kê de hebin, çi jin çi mêr, nimêj ji wan re ferz e. Lê belê ji bo jinan hinek rewşên taybet û demdemî hene:

• Rewşên ku Mirov Jê muaf e: Jin di demên xwe yên taybet de (xûna mehê/heyz û piştî zayînê/nifas) ji kirina nimêjê muaf in. nimêjên di van rojan de nehatine kirin, paşê nayên qezakirin jî.

• Rewşa Nexweşî û Rêwîtiyê: Nexweşî, astengdarî an jî rêwîtî (seferîtî) berpirsiyariya nimêjê ranake. Ola Îslamê di van rewşan de hêsankarî çêkirine (mîna kirina rûniştî/bi îşaretê, an jî di rêwîtiyê de kurtkirina nimêjên 4 rekatî bo 2 rekatan).