Omaç, ku tamîrkirina saetan wek "vegerandina jiyanê bo laşekî mirî" dişiband, şîret li ciwanan kir ku jêhatîyên xwe baştir bikin, nemaze di warê tamîrkirina saetên jîr de.

Şahîn Omaç, ku nêzîkî 31 salan e li Êlihê saetên tamîr dike, got ku ew pîşeyê xwe yê ku bi devjêberdana zanîngehê dest pê kiriye, bi heman coşa roja ewil didomîne.

Omaç, ku kariyera xwe ya çêkirina saetan wekî şagirt di temenê ciwaniyê de dest pê kiriye û di dawiyê de atolyeya xwe ava kiriye, diyar kir ku ew pîşeyê xwe ne tenê wekî rêyek ji bo debara jiyanê, lê di heman demê de bi heweseke mezin jî dike.

Omaç tekez kir ku çêkirina saetên kevneşopî girîngiya xwe diparêze, û destnîşan kir ku bi pêşketina teknolojiyê re, hewcedariya tamîrkirina saetên jîr zêde bûye, û got ku ev qad derfeteke girîng a kariyerê pêşkêş dike, nemaze ji bo ciwanan.

"Min ji bo ku di çêkirina saetan de kariyerek bidomînim, dev ji zanîngehê berda"

Omaç got, "Di salên 1990î de, min li Zanîngeha Gazî ya li Enqereyê beşa Aboriyê dixwend. Di wê demê de, min li cem hevalekî xwe yê saetçêker ê ji Diyarbekirê ku li Saman Pazariyê dixebitî, wekî şagirt dest bi xebatê kir. Enqere ji bo min bajarekî nû bû. Divabû ez pêdiviyên xwe yên darayî bicîh bînim. Her wiha, ji ber ku hêvîyên min ji dibistanê pir zêde tunebûn, min tercîh kir ku bixebitim. Piştî demekê, min dev ji dibistanê berda û bi hevalê xwe yê saetçêker re berdewam kirim bi xebatê. Paşê, ez vegeriyam bajarê xwe yê jidayikbûnê. Min pîşe hîn bûbû û di sala 1995an de, ez hatim bajarê xwe yê jidayikbûnê û li Qabilcewazê dikana xwe ya saetçêker vekir."

"Ji bo min, tamîrkirina saetan mîna dayîna jiyaneke nû ye ji wan re"

Omaç, ku diyar kir ku ew karê xwe bi evînek mezin dike, got, "Ez bi rastî ji vî karî hez dikim. Dibe ku ji bo hinek kesan bêzar an westiyayî be, lê ez karê xwe bi kêfxweşiyek mezin dikim. Ez nêzîkî 31 salan di vî karî de me. Çawa ku jinên ku berê karê dantelan an jî naqişkirinê li ser serpoşan dikirin, karê xwe bi evîn û coş dikirin, ez jî bi heman hestê tamîrkirina saetan dikim. Hem hewcedariyên min ên darayî pêk tîne û hem jî kêfxweşiyek mezin dide min. Ji bo min, tamîrkirina saetan mîna dayîna jiyanê ji bo laşek mirî ye. Hûn jiyanê didin saetek şikestî ku tê fikirîn ku nayê bikar anîn. Hûn wê dîsa dixin xebatê. Ev kêfxweşiyek mezin dide min. Ji ber vê yekê ez karê xwe bi evîn dikim."

"Pereyê ku bi xebata dijwar tê qezenckirin aramiya hişê tîne"

Omaç, diyar kir ku ew dixwaze zarokên wî jî xwedî pîşeyek bin û got, "Ez dixwazim zarokên min jî vê pîşeyê fêr bibin. Hûn çi karî bikin jî, pereyê ku hûn bi xwêdan û keda xwe qezenc dikin, hem ji hêla exlaqî ve û hem jî ji hêla wijdanî ve aramiya hişê dide we. Hûn dikarin bi şev serê xwe bi rehetî li ser balîfê bihêlin ji ber ku we ew bi keda xwe qezenc kiriye. Min zarokên xwe bi saya vê pîşeyê mezin kirin. 5 zarokên min hene. 3 keç, û ew zewicî ne. Yek ji kurên min vî karî dizane û dixebite. Kurek min jî heye bi navê Agît. Ez dixwazim vê pîşeyê fêrî wî jî bikim, lê bê guman, ev bi tevahî bi daxwazên wî ve girêdayî ye."

"Tevî telefonan, saet hîn jî girîng in"

Omaç diyar kir ku adeta lixwekirina saetan berdewam dike û got, "Îro, hinek kes saetan tenê wekî aksesûarek bikar tînin. Çawa ku zengil, an guhar tên bikar anîn, saet jî ji bo wan aksesûarên dîtbarî ne. Lê yên din ji ber neçariyê wan bikar tînin. Ji ber ku telefonan hîn bi tevahî şûna saetan negirtiye. Bi taybetî ji bo nifşê kevintir, saetên destan neçar in. Li ser vê yekê bifikirin, her çend li malê telefon an televîzyonek we hebe jî, dema ku ji we tê pirsîn ka saet çend e, çavên we pêşî diçin saeta li ser dîwêr an saeta li ser destê we. Her çend deh telefon di bêrîka we de hebin jî, dema ku ji we tê pirsîn ka saet çend e, refleksa we ya ewil ew e ku hûn li destê xwe binêrin. Adeta lixwekirina saetan bi vî rengî dixebite."

"Tamîrkirina saetên jîr ji bo ciwanan derfeteke girîng e"

Omaç diyar kir ku pîşeya saetçêkeriyê xwe li gorî guhertinên ku ji ber pêşketinên teknolojîk çêdibin adapte kiriye û got, "Ji ber vê yekê, bi ya min, pîşeya saetçêkerî û tamîrkirinê qet namire. Bê guman, bi demê re guhertoyên cûda dê derkevin holê. Sîstemên jîr dê pêş bikevin, lê pîşeya saetçêkeriyê dê winda nebe. Niha, em bi giranî saetên destî û pergalên kevin tamîr dikin. Lêbelê, pejirandina berfireh a saetên jîr neçar e. Gelek saetên nifşê nû hene ku gavan dihejmêrin, rêjeya lêdana dil dipîvin, tenduristiyê dişopînin û bilindahî û rêyê nîşan didin. Di dawiyê de, ew hemî saet in. Niha, li Êlihê gelek kes tune ne ku van saetên jîr di astek bilind de tamîr dikin. Ez difikirim ku ev jî ji bo ciwanan qadek pîşeyî ya girîng e. Fêrbûna hem dabînkirin û hem jî tamîrkirina saetên jîr dikare ji bo pêşerojê derfetek baş be. Em niha nikarin vê xizmetê peyda bikin. Em bi piranî bi saetên destî û pergalên kevin dixebitin. Lêbelê, ez difikirim ku ev jî hewcedariyek girîng e." (ÎLKHA)